2011-04-24 16:56:01 >> Wilk

Śnił mi się dziś dziwny sen - w sumie jak zawsze. Nie mam normalnych snów, cokolwiek właściwie słowo "normalny" znaczy.
Swego czasu przyśnił mi się pies, który stanął mi na przejściu.. był wielki jak wilk.. ale to był pies. I faktycznie w moim życiu pojwaił się fałszywy przyjaciel. Lecz tym razem śnił mi się olbrzymi wilk.

Sen pamiętam tak od jakby środka. Płynęłam statkiem, sterowałam nim. Ale nie przy sterze, raczej siłą woli. Kogoś szukałam goniłam.. potem zmojego statku wyleciał helikopter, ale ten był już tak jakby zabawkowy i zaczął krążyć i tak jakby śledzić drugi. Ja znalazłam się na dachu jakiegoś budynku i zaczęłam pędzić za nimi. Biegłam szybko skakałam jak ci ludzie co ćwiczą le parkour.. skakałam przez wszystko co się dało. Aż zniknęły mi z oczu. I stnęłam przy budynku, który zdawał się być ruiną, lecz przed drzwiami stał ochroniarz co samo w sobie mnei zaskoczyło. Chciałam wejśc lecz on powiedział "Zaproszenie proszę" powiedziałam, że nie mam. Powiedział, że mnie nie wpuści. Zapytałam czy jak go wyminę, pozwoli mi wejść, zaśmiał się pewny siebie i powiedział, ze nie będzie miał wtedy na to wpływu. Nad nim był taki daszek wskoczyłam na niego i niczym w filmach rzuciłam kamykiem w przeciwną stronę do której chciałam się udać, on spojrzał w tamtą stronę a ja zeskoczyłam za nim koło drzwi i wślizgnęłam się do środka. W srodku byli różni ludzie. Tacy widac bogaci i niebezpieczni jak i usługujący im w ciuchach podartych niczym jakieś ugrupowanie z podziemia. Ja wyglądem nie przypominałam ani jednych ani drugich. Coś pomiędzy. Na moim ręku widniała bransoletka z króliczą łapką. Był bar (barman oczywiście seksowny! *.*)  Z baru podszedł do mnie mężczyzna ubrany niczym James bond garnitur czarny, muszka :D a za nim jak cień ale nie przeszkadzając jego goryl. Podszedł z kieliszkiem szampana i zpaytał czy nie mam ochoty. Powiedziałam, że nie, ale intrygowało mnie co jest takiego w tej sali.. a on poprowadził mnie dalej a tam stała arena.. na której walczyły psy. Wokół toczyły się bogate osobistości ciesząc oczy tym widokiem. I od razu go zobaczyłam. Był ogromny, piękny i ..
- "To nie jest wilczur"
- "Miła Pani, to wilczur, póki co nie ma sobie równych. Jest własnością Barona.. "
- "Wiem, co mówię. Tak nie można."
- "A Pani co, obrońca zwierząt?" - prychnął na mnie ze wzgardą. Pokazałam mu króliczą łapkę pytając czy obrońcy polują na zwierzęta by przyniosły im szczęście ich kończyny. Usmiechnął się, lecz nadal nie rozumiał mojego oburzenia.
- "To jest wilk. Dzikie zwierzę. Dlatego nie ma sobie równych. Zabija bo chce się uwolnić, nie dlatego, że sprawia mu to radość. Jest ogromny, zbyt duży na jakiegokolwiek mieszańca. Silne łapy, potężny łeb, mocny szczękościsk"- mówiłam patrząc na wilka, który warczał na swojego przeciwnika tak rozpaczliwie chcąc się wyrwać. Oczywiście bez najmniejszego problemu rzucił się na ofiarę i ją pokonał. Ciągle mnie zastanawiało jakim cudem nie walczy z ludźmi, przecież to są jego prawdziwi wrogowie i zobaczyłam to. Obroża. Musiała mieć w sobie widocznie coś co go pieściło prądem. I wtedy mój rozmówca powiedział
- "Baron chamuje tak wilczu..wilka, gdy na niego warczy. Pieści go prądem".
I wtedy jak za dotknięciem magicznej różdżki, baron widocznie stwierdził, że zwierzę dało mu za mało rozrywki, nacisnął guzik w urządzeniu, które trzymał w ręku. Wilk zawił okrutnie po czym napiął się wściekle. I wiedziałam, gdy na mnie spojrzał wiedziałam co zrobi i wiedziałam, że gdy rzuci się na barona zabiją go. Pies napiął mięśnie zrywając obrożę i rzucił się z areny w kierunku swojego "pana" ja przebieglam pędem przed barona. Stanęłam Przed baronem co go zdziwiło, bo po obu swoich stronach miał ochroniarzy a ci, ani drgnęli. Wilk widział z początlu tylko barona, lecz potem napotkał mój wzrok. I poczułam z nim więź. Wiedziałam, że mnie rozumie, więc myślałam intensywnie o tym co może się stać gdy zaatakuje barona i, że może uda nam się wyjść bez tego i go uwolnię. Olbrzymi "pies" przestał warczeć stał i patrzył. Odwróciłam się do barona.
- "Zabieram wilka." - powiedziałam. Na co baron się zaśmiał i powiedział, że prędzej go albo mnie zabije niż go zabiorę. Mówił o dużych zyskach z "wilczura". Ochroniaż stojący bliżej mnie wyciągnął broń i skierował ją w moją stronę.
- "To nie była prośba Baronie. Proszę by Baron powiedział swoim małpom by schowały broń. Zabieram wilka."
Oczywiste Baron się zaśmiał. Szybkim ruchem odebrałam mężczyźnie broń wycelowałam w niego po czym stwierdziłam, że to do niczego nie prowadzi kopnęłam mężczyznę tak iż odleciał (dosłownie jak w anime - Naruto po ciosach Sakury ;) na drugi koniec sali. Wycelowałam w Barona, po czym rozbroiłam broń odłożyłam na stolik (który dziwnym trafem był obok :P)
- "Zabieram go"
Nikt się już więcej nie sprzeciwiał. Szłam w stronę wyjścia a ogrony wilk razem ze mną. Był piękny.



Zawsze śnią mi się dziwne historie.. ale ta? Poszukałam znaczenia słowa "wilk" i w sumie z początku nic nie pomagało, bo to nie było "zabić wilka", "dgonić wilka", ani zwykłe "zobaczyć wilka", ja się z nim zaprzyjaźniłam. Obronilam go.. musiałam szukac głębiej i o to co znalazłam.
"Wilk - Wskazuje na to, co w człowieku nieposkromione, na wła­sne „ja", z którym pozostaje się w nieustannej walce, i na stan napięcia duszy. Sny o wilkach powinny skłonić śnią­cego do dojścia do ładu z samym sobą. Wilk uczłowieczo­ny we śnie to wskazanie na człowieka użytecznego dla nas, jeżeli wcześniej nie zrobimy sobie z niego wroga. Według Artemidora widok wilka we śnie oznacza kogoś, kto źle życzy. Grecki badacz snów łagodzi to natychmiast, stwierdzając, że można rozpoznać niebezpieczeństwo i ob­ronić się przed nim."

Tak więc, jak wspominałam parę notek wcześniej. Jestem jednością. Zaakceptowałam swoją dziką, nieposkromioną osobę, już z nią nie walczę. I widocznie podświadomie moje starania ukazały się we śnie.